زیورآلات در دهان (پرسینگ لب)

برهمن سبزواری 24 خرداد، 1398

امروزه کاربرد زیورآلات و وسایل تزيینی در ناحیه دهان، از لب گرفته تا زبان مرسوم شده است. نحوه اتصال این وسایل مانند گوشواره است یعنی لب یا زبان را سوراخ کرده و میله آنها را از سوراخ ایجاد شده عبور می دهند.
اگر این وسایل در لب قرار گیرد لیپ پیرسینگ (Lip Piercing)  و در صورت استقرار در زبان ، پیرسینگ زبانی (Tongue Piercing) نامیده می شوند.
گاهی به صورت عامیانه به آنها پرسینگ لب هم گفته می شود.
لغت پیرسینگ (piercing) به معنی سوراخ کردن یا نفوذ کردن است.
استفاده از این وسایل چند تفاوت اساسی با کاربرد گوشواره دارد:
۱- لاله گوش بر خلاف لب و زبان که بافت های بسیار پر خونی هستند ،  بافتی غضروفی و بدون رنگ خونی عمده است.
۲- لب و زبان بر خلاف لاله گوش ، در طی تکلم و تغذیه بسیار فعال و پرحرکت هستند در نتیجه این زیورآلات در طول شبانه روز دایما در تماس با بافت های دیگر دهان و تحریک آنها هستند.
۳- امکان باقی ماندن بقایای مواد غذایی در اطراف قسمت داخل دهانی این زیورآلات و در نتیجه بوی بد دهان وجود دارد.
۴- احتمال تحلیل شدید و غیرقابل جبران بافت لثه و نیز آسیب به دندان در مجاور این وسایل وجود دارد.
۵- درحین رادیوگرافی های دهانی ، اجزای فلزی این زیورآلات باعث مخدوش شدن تصویر رادیوگرافی خواهند شد.
با توجه به موارد ذکر شده توصیه می گردد که از زیورآلات داخل دهانی به ویژه در طی درمان ارتودنسی ثابت استفاده نشود.
 متخصص ارتودنسی به شما توصیه می کند وسایل فوق را قبل از آغاز درمان ارتودنسی ثابت و نیز پیش از تهیه رادیوگرافی های دندانپزشکی از دهان خود خارج سازید.

برهمن سبزواری